در دنیای ورزش حرفهای، مرز باریکی بین «تمرین موثر» و «آسیب عضلانی» وجود دارد. آنزیم CPK یا کراتین کیناز، دقیقترین نشانگر بیوشیمیایی است که به ما میگوید آیا بدن در حال سازگاری با تمرین است یا در حال فروپاشی زیر فشار بیش از حد.
بسیاری از ورزشکاران تصور میکنند که تنها با پایش آینه یا ترازو میتوانند وضعیت بدنی خود را ارزیابی کنند. اما حقیقت در جریان خون شما نهفته است. آزمایش خون دورهای برای یک ورزشکار، حکم «مانیتورینگ موتور یک خودروی مسابقهای» را دارد. در این مقاله، فاکتورهایی را بررسی میکنیم که هر ورزشکار (آماتور یا حرفهای) باید به صورت سالانه یا فصلی چک کند.
آیا میدانستید که در بدن شما حدود ۳۸ تریلیون موجود زنده میکروسکوپی زندگی میکنند؟ این مجموعه که «میکروبیوم» نام دارد، وزنی معادل مغز شما دارد و آنقدر مهم است که دانشمندان آن را «ارگان فراموششده بدن» مینامند. پروبیوتیکها همان باکتریهای زنده و مفیدی هستند که وقتی به اندازه کافی در بدن باشند، معجزه میکنند. در سنین بالا، تعادل این باکتریها به دلیل مصرف داروها، استرس و تغییرات گوارشی به هم میخورد. در این مقاله یاد میگیرید چگونه این ارتش را دوباره بازسازی کنید.
بسیاری از سالمندان تصور میکنند که کمخوابی بخشی جداییناپذیر از پیر شدن است و میگویند: «دیگر بدن من به خواب زیادی نیاز ندارد». اما علم پزشکی مدرن این باور را رد میکند. نیاز بدن ما به خواب در ۷۰ سالگی تفاوت چندانی با ۳۰ سالگی ندارد؛ آنچه تغییر میکند، توانایی بدن در تولید سیگنالهای خواب است.در این مقاله بررسی میکنیم که چرا ساعت بیولوژیک بدن در سنین بالا دچار اختلال میشود و چگونه میتوان با قدرت تغذیه، آن را دوباره تنظیم کرد.
بسیاری از افراد با رسیدن به سن بازنشستگی و دریافت تشخیص دیابت نوع ۲، تصور میکنند که دوران لذت بردن از غذاها به پایان رسیده است. اما حقیقت علمی سال ۲۰۲۵ چیز دیگری میگوید: کنترل دیابت در سالمندی، هنرِ جایگزینی است، نه حذف. در این سن، بدن شما بیش از هر زمان دیگری به انرژی نیاز دارد تا عضلاتش را حفظ کند. در ادامه، مثلث طلایی «تغذیه، ورزش و سبک زندگی» را برای مدیریت دیابت بررسی میکنیم.
برای یک سالمند، «زمین خوردن» فقط یک اتفاق ساده نیست؛ بلکه بزرگترین تهدید برای استقلال و کیفیت زندگی اوست. شکستگی لگن در سنین بالا میتواند منجر به بستری شدن طولانیمدت، تحلیل عضلانی شدید و افسردگی شود. اما خبر خوب این است که تعادل، یک مهارت آموختنی است و میتوان با تمرینات هدفمند، احتمال سقوط را تا ۵۰٪ کاهش داد.
اگر بدن ما را به یک قلعه تشبیه کنیم، رادیکالهای آزاد (ناشی از استرس، تمرین سنگین و آلودگی) منجنیقهایی هستند که به دیوارههای این قلعه آسیب میزنند. ویتامین E دقیقاً همان سربازی است که روی دیوارها میایستد و از نفوذ این تخریبگرها به داخل سلول جلوگیری میکند. در ادامه به بررسی عمیق این آنتیاکسیدان محلول در چربی میپردازیم.
در دنیای فیتنس، همه از تستوسترون و انسولین صحبت میکنند، اما دو بازیگر نقش مکمل وجود دارند که تعادل آنها میتواند مرز بین «بدن ایدهآل» و «تمرینزدگی مزمن» را تعیین کند: ویتامین D3 (که در واقع یک پیشهورمون است) و کورتیزول (هورمون استرس). تحقیقات جدید نشان میدهند که رابطه این دو ماده، شبیه به یک الاکلنگ است؛ وقتی یکی پایین میرود، دیگری فرصت پیدا میکند تا کنترل اوضاع را به دست بگیرد. در این مقاله، بررسی میکنیم که چگونه سطح بهینه ویتامین D میتواند ترمزِ تخریبگر کورتیزول را بکشد.
سالها به ما گفته شده است که رادیکالهای آزاد دشمن بدن هستند و باید با مصرف دوزهای بالای آنتیاکسیدانها مثل ویتامین C و E به جنگ آنها رفت. اما اگر به شما بگویم که همین «دشمنان» کوچک، در واقع پیامرسانهای حیاتی برای رشد عضلات شما هستند چه؟ در این مقاله تخصصی، پدیدهای را بررسی میکنیم که در علم فیزیولوژی به آن «پارادوکس آنتیاکسیدان» میگویند؛ جایی که مصرف مکملهای محافظتی میتواند سیگنالهای آنابولیک (عضلهساز) را در بدن شما خاموش کند.
در دنیای ورزش و علوم تغذیه، پروتئینها بلوکهای سازنده عضلات هستند، اما اگر پروتئین را یک "موتور" فرض کنیم، لوسین (Leucine) دقیقاً همان "سوئیچ" یا "استارت" است که موتور را روشن میکند. بدون حضور کافی لوسین، حتی با وجود مصرف مقادیر بالای پروتئین، فرآیند عضلهسازی به درستی آغاز نخواهد شد. در این مقاله، از دریچه بیوشیمی مدرن به بررسی این آمینواسید حیاتی و نقش جایگزینناپذیر آن در هایپرتروفی و حفظ توده عضلانی میپردازیم.
